انواع لنزهای چشمی تماسی

در حالی‌که اصلی‌ترین کارکرد لنزهای چشمی تماسی هنوز هم اصلاح مشکلات بینایی مثل نزدیک‌بینی، دوربینی، آستیگماتیسم و مطالعه کردن است، اما در برخی موارد افراد از آن‌ها به‌عنوان وسیله‌ی آرایشی و زیبایی استفاده می‌کنند. در هر صورت لنزهای چشمی تماسی انواع و کاربردهای گوناگون دارند.

لنزهای سخت و نرم
لنزها بر اساس ماده‌ی سازنده و جنسی که دارند به دو نوع سخت و نرم تقسیم می‌شوند.

لنزهای سخت
لنز سخت به دو نوع لنزهای سخت استاندارد و لنزهای سخت نافذ اکسیژن تقسیم می‌شود (hard lenses یا GP lenses) .

لنز سخت استاندارد
«لنزهای سخت استاندارد» در حقیقت به‌ نوعی از لنز تماسی گفته می‌شود که قادر به انتقال اکسیژن نیستند و در برابر اکسیژن نفوذناپذیر هستند؛ در نتیجه قرنیه برای تهیه‌ی اکسیژن متکی به پمپاژ اشک میان قرنیه و لنز در اثر پلک‌زدن است. لنزهای سخت استاندارد با استفاده از محلول نرم‌كننده روی چشم قرار می‌گیرند. این لنزها به‌خاطر قیمت مناسب، نگهداری آسان و تأثیرشان در اصلاح مشکلات بینایی به‌خصوص آستیگماتیسم طرفداران زیای دارند. با این‌ همه، لنزهای سخت استاندارد به‌خاطر مشکلاتی از جمله تاری‌ دید و هیپوکسی (نارسایی اکسیژن به اعضای بدن) معمولا فرد را به دردسر می‌اندازند.

لنز سخت نافذ اکسیژن
اگر مشکل قوز قرنیه یا «کراتوکونوس» دارید بهتر است از «لنزهای سخت نافذ اکسیژن» استفاده کنید. این نوع لنزهای سخت، هم خصوصیات اپتیکی لنزهای سخت استاندارد را دارند و هم راحت‌تر هستند. در حقیقت این لنزها که از پلیمرهای نفوذپذیر به اکسیژن ساخته شده‌اند، در اواخر دهه‌ی ۱۹۷۰ و در طول دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ طراحی شدند و توانستند نقص بزرگ لنزهای سخت قبلی را که محدودیت انتقال اکسیژن به چشم بود، اصلاح کنند.